“ลายเซ็นที่ชัดเจนของทั้งนักร้องและคนเขียนเพลง” เบิร์ด ธงไชย X แสตมป์ ซิงเกิลใหม่ “พริบตา”

บทความโดย : หัตถาครองพิภพ

“ลายเซ็นที่ชัดเจนของทั้งนักร้องและคนเขียนเพลง” เบิร์ด ธงไชย X  แสตมป์ ซิงเกิลใหม่ “พริบตา”
 
 

 
        นี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับการที่จะเป็นศิลปินหนึ่งคนที่จะมีคนมากมายชื่นชอบ และ “จดจำ” ได้
ว่าคุณคือใคร เสียงนี้คือใคร เพลงแบบนี้ ใครเป็นคนแต่ง  ทุกๆอย่างจำเป็นที่จะต้องมี “ลายเซ็น”  เป็นของตัวเอง
นั่นมันหมายความว่า คุณมีสิ่งที่มันเป็นของตัวคุณเอง ที่สามารถสร้างขึ้นมาได้เรื่อยๆ และมัน “ไม่ซ้ำใคร” 
มันถูกจดจำในสมองของคนฟังได้ว่า ถ้าเป็นแบบนี้ เสียงนี้ สไตล์นี้ขึ้นมา จะต้องเป็นเพลงของคนๆนั้นแน่ๆ

 
ทั้งเบิร์ด และ แสตมป์ คือศิลปินที่ต่างมีลายเซ็นนั้นอยู่อย่างชัดเจน
 
       แน่นอนว่า พี่เบิร์ด คงจะbeyondเหนือการวิพากษ์ใดๆไปแล้ว เพราะแม้กระทั่งปี2017 และแนวเพลงใหม่ๆ
ยังไม่สามารถทำอะไรแกได้ กาลเวลานี่ตัดทิ้งไปเลย  แกสามารถมาอยู่ในเพลงยุคใหม่ได้อย่างแนบเนียบ
เหมือนแกเป็นศิลปินใหม่อยู่เสมอๆเวลาออกซิงเกิลใหม่ๆมา  พี่เบิร์ดมีสไตล์ของตัวเองที่ชัดเจน เสียงร้อง สไตล์การร้อง
คาแรคเตอร์  ทุกอย่างพี่เบิร์ดคือตำนานอยู่แล้ว  แต่ที่เหนือกว่าตำนานคนอื่นๆคือ พี่เบิร์ดสามารถอยู่กับใคร
แนวไหน แบบไหนก็ได้หมด โดยที่ยังคงเป็นตัวแก และสามารถเข้าไปกับแนวนั้นๆได้อย่างดี
เหมือนแกborn to be ไอ้นั่นมาเลยแหละ

 
       ส่วนแสตมป์ แน่นอนว่านี่คือนักแต่งเพลงที่มีการเขียนเพลงแบบสมัยใหม่ ทั้งกรอบความคิดในการคิดคอนเซปต์เพลง
รูปแบบของภาษาและเนื้อร้อง ทำนองเพลง  ทุกอย่างมีความสดใหม่ในแบบของศิลปินยุค2017 และการเขียนเพลงนี่แหละ
คือลายเซ็นของแกที่จะมีคอนเซปต์อะไรบางอย่างที่มันมีความลึกซึ้งอยู่ในตัว ที่ทำให้คนฟังเพลง จะสามารถเดาได้ว่า
เฮ้ยนี่แสตมป์เขียนเพลงมาแน่ๆแนวแบบนี้  ซึ่งลักษณะการร้อง กรูฟเพลง การงับคำในแต่ละคำ แต่ละโน้ตในเพลง
มันมีความเป็นแสตมป์อยู่ในตัว ซึ่งถ้าใครฟังเพลงแกบ่อยๆก็น่าจะพอนึกออก ว่าลายเซ็นแสตมป์เป็นยังไง

 
        เพลงนี้ เป็นโปรเจ็คเบิร์ด มาราธอน ซึ่งศิลปินยุคใหม่คนนั้นคือ แสตมป์ ที่พี่เบิร์ดมาฟีทด้วย
ซึ่งการมาฟีทครั้งนี้ทำให้ผมเห็นชัดเจนสุดๆอย่างนึงคือ ทั้งสองคนนี้เข้ากันได้โคตรดีมากๆ
เพราะการแต่งเพลงของแสตมป์ผมยอมรับว่ามันมีลายเซ็นที่ชัดเจนมาก  คือนักแต่งเพลงด้วยกันจะรู้ดีว่า
ลักษณะแบบนี้มันคือลายเซ็นที่เกิดมาจากเบ้าหลอม อันผ่านการตี การแต่งเพลงมาแล้วนับร้อยนับพันเพลง
ซ้ำๆกัน จนเกิดเบ้าอันนี้ขึ้นมา  ลายเซ็นความเป็นแสตมป์ชัดเจน แต่ในขณะเดียวกัน เนื้อร้องเพลงนี้
ผมรู้สึกว่า แตมป์เขาตั้งใจจะเขียนให้ “บรรยากาศของความหมายเพลง”  มันสามารถไปกับพี่เบิร์ดได้ 
เป็นเรื่องที่มีความอบอุ่นอยู่ในตัว เหมือนเพลงเล่าสู่กันฟัง แต่เป็นด้านที่แสงมืดมิดของหัวค่ำมาหน่อย
ซึ่งพอมาร้องเข้าด้วยกันแล้ว สิ่งที่ผมพบก็คือ ทั้งสองคนต่างใช้เอกลักษณ์ส่วนตัวของตัวเองอย่างเต็มที่
และมารวมกันสามารถเข้ากันได้เนียนยังกะเหมือนเป็นคนๆเดียวกัน  พี่เบิร์ดชัดเจนเรื่องน้ำเสียง การร้อง สไตล์ 
ส่วนทำนองเพลง เนื้อเพลง มันมีความเป็นแสตมป์อยู่อย่างโดดเด่นมาก

 
        ซึ่งนี่คือความเข้ากัน ของลายเซ็นสองคนที่มีความต่าง แต่สามารถรวมกันเป็นหนึ่งได้โดยที่แต่ละคนไม่มีการ
“สูญเสียอัตลักษณ์ของตัวเอง” ไปเลยแม้แต่นิดเดียว  ผมเชื่อว่านี่น่าจะเป็นเพลงที่เพราะมากที่สุดเพลงนึงของโปรเจ็คท์นี้
และเป็นเพลงช้าของพี่เบิร์ดที่มีกลิ่นอายของสมัยใหม่ชัดเจน โดยที่เอามาเปิดยุคนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่ตกยุคหรือ out แต่อย่างใด
เพราะความทันสมัยมันอยู่ครบถ้วนมากๆ  ขอยกย่องจริงๆ เพลงนี้ดีมากๆ

 
        เป็นเพลงที่เมโลดี้เหมือนจะสดใส แต่จริงๆเนื้อหาก็ปนความเศร้าไว้เล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ฟูมฟายอะไร
ซึ่งตรงนี้มันดีมากมีความลึกซึ้งดี ส่วนlyric ที่มีการเปรียบเปรย โดยใช้ความมืด และดวงดาวเข้ามานั้น
ทำให้บรรยากาศของเพลงมันดีมาก มันโรแมนติค และดึงดูดให้เราอินกับอารมณ์เพลงได้ดี


 
คะแนนเต็ม10ไปดิแบบนี้
Close [×]