#นี่คือBodyslamที่ใกล้เคียงอัลบั้มเก่ามากที่สุด “149.6” ซิงเกิลล่าสุดที่มีความรู้สึกแบบเดิมครบถ้วนจาก Bodyslam

บทความโดย : หัตถาครองพิภพ

#นี่คือBodyslamที่ใกล้เคียงอัลบั้มเก่ามากที่สุด “149.6” ซิงเกิลล่าสุดที่มีความรู้สึกแบบเดิมครบถ้วนจาก Bodyslam

 



 

         เป็นหนึ่งในซิงเกิลใหม่จากอัลบั้มล่าสุดที่ผมน่าจะพูดได้เต็มปากว่า “นี่คือหนึ่งเพลงที่ชอบที่สุดของอัลบั้มนี้” ซึ่งหลายคนอาจจะสงสัยว่า อยู่ดีๆซิงเกิลชื่อลอยๆขึ้นมาว่า “149.6” มันคืออะไร แปลว่าอะไรจากไหน ข้อนี้เด็กที่เรียนGeoมาน่าจะตอบได้ ถ้าตอบไม่ได้สงสัยมีF (ฮา) เพราะว่ามันคือระยะห่างระหว่างโลกกับดวงอาทิตย์ ที่ 149.6 ล้านกิโลเมตร หรือ 149,600,000 กิโลเมตร นั่นเอง ซึ่งตัวเลขนี้มันสำคัญ เพราะว่านี่คือระยะที่ดูห่างไกลในความรู้สึก แต่ที่จริงแล้วมันใกล้ที่สุด และเหมาะสมแล้วที่มันเป็นอยู่ เพราะถ้าอยู่ใกล้กันกว่านี้ ดาวเคราะห์โลกของเราก็จะมีสภาพไม่ต่างจากดาวพุธ ที่อยู่อาศัยไม่ได้ ความหนาแน่นต่ำ ชั้นบรรยากาศก็ไม่มี แต่ถ้าอยู่ไกลเกินไปอย่างดาวพฤหัสบดี ดาวเนปจูน ก็มีสภาพไม่เหมาะสมที่จะอยู่อาศัยเช่นกัน เป็นเพียงแค่ดาวเคราะห์แก๊สที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่ได้
 

       แต่โลกเรา ห่างไกลออกมาจากดวงอาทิตย์ ในระยะที่ไกลพอดีๆ ความเหมาะสมของระยะห่างทำให้อุณหภูมิ และconditionต่างๆบนโลกพอเหมาะพอสมที่ทำให้สิ่งมีชีวิตถือกำเนิด และดำรงสภาพอยู่กันได้ จนทำให้โลกมันสวยงาม เพลงๆนี้มีคอนเซปต์มาประมาณนี้ น่าจะเห็นภาพได้ไม่ยาก
 

       
        ส่วนภาคการเปรียบเปรยของเพลงนี้ ซึ่งแต่งโดยพี่โป หลังจากที่ฟังแล้วมันก็พอจะเข้าใจและรับรู้ได้ง่ายมากๆ ไม่ใช่เพลงปรัชญาเข้าใจยากเหมือนที่หลายคนเข้าใจหรืออคติกันไปก่อนจะฟังเพลง จริงๆแล้วเรื่อง 149.6 มันเป็นเพียงแค่การตั้งชื่อเพลงเชิงคอนเซปต์เท่านั้นเอง แต่เรื่องราวมันก็เป็นเรื่องธรรมดาๆที่เขาเปรียบเปรยโดยยกระยะห่างที่ “พอดี” มาเปรียบกับเรื่องราวของคนทั่วๆไปว่า บางครั้งการที่เรามีระยะห่าง หรืออยู่ห่างไกลกันกับใครสักคน หรือสิ่งบางสิ่ง มันอาจจะเป็นเรื่องที่ดีที่สุดแล้วที่มีระยะให้กันเช่นนั้น ไม่ใกล้เกินไป ไม่น้อยไป มันจะทำให้ทุกๆอย่างมีความหมาย และมีคุณค่าในตัวของมัน บางครั้งใกล้มากเกินไป บางอย่างมันก็รุนแรง เหมือนอุณหภูมิดาวที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์มากๆจนจะกลายเป็นดาวเตาอบนั่นเอง

 

        การมีความรักก็เหมือนกัน บางครั้งเราต้องเว้นระยะห่างให้คนของเราได้หายใจ ได้มีเวลาคิดถึงกันบ้าง ประเด็นของเพลงมีแค่นี้เอง ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ดีมากๆ ผมรู้สึกว่าเพลงนี้ออกจะเป็นเพลงประเภท “ฟีลกู้ด” เพลงนึงของบอดี้สแลมด้วยซ้ำ ไม่ได้เสพยาก หรือว่ากลายเป็นวงที่มีเพลงเป็นปรัชญาอะไรเลย เพราะปรัชญามันคือความเรียบง่ายของเรื่องราวต่างๆมากกว่า
 

        ส่วนที่ผมชอบมากๆของเพลงนี้ ต้องบอกก่อนว่า ชอบเพลงสไตล์นี้จากบอดี้สแลมมากๆ ฟังครั้งแรกก็ปิ๊งเลย ชอบมากที่สุดเพลงนึงของอัลบั้ม วิชาตัวเบา ที่ปล่อยออกมาเลย ด้วยบรรยากาศของโทนเพลง และเมโลดี้ ความพอดีของมันที่ไม่ช้าไม่เร็วเกินไป ซึ่งมันดี และที่สำคัญ ใครที่บอกว่า วงนี้เปลี่ยนแปลงตัวตน เข้าใจยาก ไม่เหมือนบอดี้วงเก่าที่ทำเพลงรัก พูดเลยว่า
 

จริงๆเพลงนี้มันโคตรจะเป็นบอดี้สแลมแบบดั้งเดิมจ๋ามากๆเลยนะ
 

        ตั้งแต่ประโยคแรกที่พี่ตูนร้องออกมาเลย จนกระทั่งเมโลดี้ของฮุค สไตล์ของมู้ดเพลงมันคือ บอดี้สแลมในยุคชุด Drive กับ Believe ชัดๆมากๆ สิ่งที่ต่างออกไป ที่ผมมองว่ามันเป็นตัวaddเข้ามาเพิ่มเติมสีสันเฉยๆนั่นคือ ความเข้มข้นของภาคดนตรี ที่มีกลิ่นของชุดล่าสุดอย่างดัมมะชาติเข้ามา ด้วยความหนักแน่น และรายละเอียดภาคดนตรีที่เยอะมากกว่าเดิม หนักกว่าเดิม แต่โดยรวม โทนและบรรยากาศของเพลง มันยังเป็นบอดี้สแลมแบบที่เรารู้จักเมื่อชุดแรกๆซะด้วยซ้ำในเพลงนี้
 

ผมถึงบอกไงว่า ผมชอบเพลงนี้มากๆ เพราะมันได้ฟีลเก่าๆในสไตล์บอดี้สแลมแบบOriginalสุดๆ
 

        ซิงเกิล 149.6 เป็นงานที่ผมประทับใจสุดๆและพร้อมที่จะฟังวนไปเรื่อยๆไม่เบื่อเลยอีกเพลงนึงของBodyslam วงดนตรีที่สร้างงานศิลปะที่ทรงพลังให้กับชีวิตผู้ฟังอยู่เสมอ
 

ขอบคุณที่สร้างงานดีๆแบบนี้ออกมาครับ รอซื้ออัลบั้มเต็มไม่ไหวแล้วจริงๆ..
 

Close [×]